Zbliża się
Dzień Wszystkich Świętych, a następnie Zaduszki. Dni pamięci o tych co już
odeszli, których już nie ma wśród nas. Polska tradycja nakazuje odwiedzanie w
te dni grobów swoich bliskich, zapalenie zniczy, złożenie wieńców
i kwiatów. Odwiedzając miejsca wiecznego spoczynku, zachowajmy należytą
powagę, zastanówmy się nad przemijaniem, przywołajmy ulotne wspomnienia.
Cmentarz jest miejscem gdzie spoczywają nasi najbliżsi; dziadkowie, rodzeństwo,
nasi rodzice, również najbliżsi naszych znajomych. Ich też należy uszanować.
Święto
Zmarłych jest to dobry moment na refleksje, także nad własnym życiem , nad
przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. Jest to okazja do wspomnień, do
dzielenia się troskami, kłopotami i radością.
Kim
była bliska nam osoba? Czy wystarczy kupić kwiaty, zapalić znicz i odmówić
modlitwę, by oddać Jej należny hołd? Może nadeszła okazja, aby poświęcić Jej
trochę więcej czasu. Dzień Zmarłych jest zachętą do zadumy, do przemyśleń o
przemijającej historii, którą warto utrwalić dla potomnych. Kultywowanie
pamięci zmarłych członków rodziny, to także dobra lekcja dla naszych dzieci.
Aby kiedyś, nad naszym grobem, spotykały się nasze dzieci, wnuki, prawnuki,
kuzyni, kuzyni kuzynów ... na przyszłą rzeczy pamiątkę. Pamięć o zmarłych
jest świadectwem rytuałów pogrzebowych, jest również rysem naszej
obyczajowości. Człowiek żyje tak długo, jak długo trwa pamięć o nim.
Tu jest pamięć i tutaj świeczka.
Tutaj napis i kwiat pozostanie.
Ale zmarły gdzie indziej mieszka
na wieczne odpoczywanie.
(...)
Smutek to jest mrok po zmarłych tu
ale dla nich są wysokie jasne światy.
Zapal świeczkę.
Westchnij.
Pacierz zmów.
Odejdź pełen jasności skrzydlatej
(J.
Kulmowa, "W zaduszki")
